5. komite sonuçlarımızın da açıklanmasının ardından aslında okul bitmiş gibi gözükse de her şeyin yeni başladığını bir kez daha anlıyorum. Büyük ihtimalle büte kalacak bir öğrencinin yazdıklarını okuyorsunuz. Umarım sınıfta kalmam en azından birinci sınıfta. Geçen komitenin acısı şimdi çıkıyor.
Şimdi içimi kaplayan korkuyla eğer tıpa henüz başlamadıysanız kesinlikle 75 ortalama yapın önerisinde bulunuyorum. Bakın şurda kalmış 17 gün ben çalışmayıp blog yazıyorum. Neden derseniz kafamı toparlayamıyorum. Stres en büyük düşman. Ahh ahh keşke büte kalsam da geçsem. Tek istediğim sınıfı geçmek, finalle veya bütle. Kalma fikrini düşünmek bile istemiyorum. En büyük sorun da bursun kesilmesi. Kalan öğrenci tembeldir diye bir şey mi var da kesiliyor bu burs? Yazıktır günahtır verin okusun. Doktor olunca ilk işim burs vermek olacak.
Hiçbir komite sınavından 75 almamış biri olarak finalden 75 almak zor ile imkansız arası, bütten 75 almak belkiyle zor arası. Ne yapmam neye çalışmam gerektiğini bile bilmiyorum. Büte kalınca evet fazladan zamanım olacak ama o zamanı da verimli değerlendirip geçebileceğime emin değilim. Eğer bu yazıyı okurken bile içiniz daraldıysa bir de benim halimi düşünün. Nerden geldim de tıp yazdım. Hadi yazdım neden sistemi bu kadar zor bir üniversiteyi seçtim? Seç Van 100. Yıl'ı, rahat rahat oku. Ama yooook. İlla Akdeniz'i; zilli sınavın 30 puan olduğu, komitede 6 soru çıkan dersin barajının olduğu okulu seçtim. Ben "İyi ki puanım yetmemiş de kazanamamışım Akdeniz'i" diyen insan görmüşüm. Daha ne desem boş. Seneye 1. sınıf da olsam 2. sınıf da olsam 75 ortalama yapmaya söz veriyorum.
Şimdi gidip biraz kafa dağıtayım. Bir sonraki yazım sınıfı geçip geçmediğimle ilgili olacak. Lütfen takipte kalın. Coming soon...
