3 komiteyi geride bıraktıktan sonra sadece 2 tane kaldı. Tabii ki de tatil dönüşünde hemen hormonlara daldık. Günün anlam ve önemine ilişkin birkaç bilgi vermek istiyorum size. Oksitosin ne kadar "aşk hormonu" olarak geçse de aslında doğum hormonu. Doğum denince de aklıma karnın geri dönülemez biçimde çatlaması, eğer normal doğum olmazsa sezaryen izinin ömrün sonuna kadar kalması, normal doğumda ise vajinanın yırtılması geliyor. Çoğu kişi buna aşk diyorsa bilemem. Ki böyle bir durumu sadece kadınlar yaşamasına rağmen erkeklerin aşka inanmaması da bir garip değil mi sizce de?
14 Şubat'a klasik bir biçimde "kapitalizmin işi" demek de istemiyorum pek. Sevgililerin birbirlerine ayırdıkları bir gün sadece bence. Diğer günlerden farkı olmamalı ama toplum baskısı işte. Sevgililer Günü'ne sevgilisiz girmek de bir çeşit uğursuzluk gibi. Sanki 14 Şubat'ta sevgilin yoksa tüm sene sevgilin olamazmış gibi. Bir de 10 Şubat civarlarında ayrılan şanssızlar var ama onlar için önerebileceğim tek şey serotonin hormonu ki bunu herhangi bir markette bulabilirsiniz (çikolata reyonu).
Bundan tam bir ay sonra da 14 Mart!!! (bilmeyenler için tıp bayramı) (size her gün bayram esprileri artık fakültemizde pek de hoş karşılanmamakta). tam bir ay sonrasında da 14 Nisan!!! (o pek universal bir olay değil aslında, sadece doğum günüm). Bu hafta içinde gördüğümüz fizyolojilere bir göz atayım madem bugün boşum dedim ama hemen yan etkileri görülmeye başlamış. Saçmalamamdan bahsediyorum yanlış anlamayın.
Aslında bu aralar hayatımdaki tek değişiklik yeni bir diziye başlamam olabilir. "Scrubs". Evet evet "Çok eski dizi!" dediğinizi duyar gibiyim ama yeni başladım ben. Çok sevdim ama. Beni doktor olma konusunda gaza getiriyor bile diyebilirim hatta. Bu arada hayır House izlemiyorum (henüz).
Eskiden uzun uzun yazardım ama artık hayatım çok monotonlaşmış sanki. En sevdiğim etkinliğime devam ediyorum sadece (tango). Başka şeylere zaman ayıramıyorum. Az uyusam bile ayıramıyorum. Belki de sevgili istemememin bir nedeni de budur, kim bilir?
