#CarpeDiem

   Komiteme 15 gün kaldı. Tıp okuyanlar bana acıyorlardır eminim. Diğer kısım anlam veremiyorlardır. Yalnız şimdi size yazayım diye hesapladım ve yeni haberim oldu 15 günüm kaldığından. Neyse bugün anatomi bitse yarın fizyoya başlasam. Biyofizik zaten fizyoya benziyor. Histoyu da bir günde bitirsem vs vs. Hayatım bu hesaplarla geçiyor resmen. Umarım en güzel yıllarım bunlar değildir. İleridedir o günler. Acaba tıp değil de başka bir şey mi yazsaydım diye düşünüyorum arada. Arada dediğim de komite haftalarında işte anlayın. Eminim hepiniz bölümünüzün size uygun olup olmadığını en az bir kere sorgulamışsınızdır. Bir hastanın bize gülümseyip teşekkür ettiği gün tüm yorgunluklarımız geçecekmiş ama onun için de 10 sene okunmaz be kardeşim. O hasta gülümseyecek diye nice hocaların pişkin pişkin sırıtışlarını görmek zorunda mıyız biz? Evet zorundayız. Kime itiraz ediyorum ki? Klasik tıp işte. Klasik komite kafası diyorsunuzdur şimdi. Aynen öyle valla.
   Tek eğlencem çıkmış sorular olacak şu 15 günde. Evet öyle. Evet çıkmış sorular eğlenceli. Konu çalışmaktan iyidir. Hem hızlı ilerler. Histodan iyidir yine. Evet evet çıkmış sorular candır. Hele bir de sınavdaki çıkmış sorular... Üstüne üstlük şıklar da değiştirilmemişse tadından yenmez.
   Yine de mutsuz değilim. Böyle küçük şeylerin beni üzmesine izin vermem (Küçük dedim ama komitenin ağırlığı da %25 haa.). Her anın kıymetini bilmek lazım. Her anımız kıymetli her anımız. Komite yetişir yetişmez o kadar önemli değil. Hayatı yetiştirmek önemli. Yapmak istediklerimizi yapmadan ölmemek. Her yaz tatilini sömestrı dolu dolu geçirmek. Her izin gününde gülmek. Planlayarak değil yaşayarak geçirmek tüm ömrü. Anı yaşayarak...
   #CarpeDiem


https://www.youtube.com/watch?v=phveQ5TkNAo

Hey Okuyucu!

   İstemeden de olsa uzun süre ara verdim yazmaya. Bekliyorsunuz biliyorum. Ne kadar Twitter'daki anketime okumuyoruz ki deseniz de okuduğunuzu biliyorum. Evet yakalandın küçük okuyucu.
   Hayatımda her şey yolunda sanki şu an. Değilse de bana öyle geliyor sanırım. Mutluyum, huzurluyum. Daha ne isteyebilirim ki. Zaten insanın en çok ihtiyacı olan şey huzur değil mi? Gerçi bu huzurda şu an dinlediğim şarkının da payı yok sayılamayacak derecede büyük.                                 ( https://www.youtube.com/watch?v=0IywjWWlxF8 )
   Hayatınızda her şey monotonmuş gibi görünebilir. Ama değil işte. O küçük aktiviteler, küçük akşam yemekleri, küçük gülüşmeler insanı hayata bağlayan. Sizce de öyle değil mi? Bu arada şarkıyı dinliyorsanız 5.25ten sonra kapatmayın devamı var. Başladığınız işi seviyorsanız sonuna kadar götürün derim. Sadece işle ilgili değil bu. Kişiyle de ilgili. Seviyorsanız sonuna kadar gidin. Sevmiyorsanız başlamayın bile. Zaman kaybı.
   Çok havadan sudan bahsetmek istedim bu yazımda. Kasvetli şeylerden bahsetmek kimseye bir şey kazandırmıyor zaten. Hayatınıza küçük bir mola verip bu yazıyı okuyorsanız bitirdiğinizde mutsuz olmamalısınız. Yani amaçladığım bu.
   Keşke yorumlara bir şeyler yazsanız. Bu yazıyı kaç kişinin okuduğunu görebiliyorum ama kimlerin okuduğunu bilmiyorum. Anonim yorum yazarsanız da kimin yazdığını asla bilemem yani rahat olabilirsiniz. Geri bildirimler gerçekten önemli arkadaşlar. Sırf kızın biri geri bildirime kopya çekiyorlar yazdı diye artık histoloji pratik sınavlarında kitapçığa işaretleme yapamıyoruz. Bakın bu büyük bir olay. Uzun lafın kısası geri bildirimlerinizi bekliyorum.
   Yine her zamanki gibi yazımı kısa kesiyorum ki gözünüz korkmasın ve kolayca okuyabilin. Sevgiler, saygılar okuyucu...

Teşekkür Ederim ve Özür Dilerim

   Aslında bugün yazmayı düşünmüyordum ama içimden geldi. Belki de birkaç şey anlatmak istedim ama birilerine değil. Hayatımın bir türlü yoluna girmemesiyle ilgili yazmak istiyorum bugün. Tıpla alakalı olmayacak. Baştan söyleyeyim de "Bana ne senin özel hayatından?" demeyin sonra. Çünkü bana gelen geri bildirimlerde hiç özel hayatından bahsetmiyorsun diyorlar.
   Üniversitenin 2. senesindeyim, dışarıdan her şey harika gibi de gözükebilir ama bir şeyler eksik sanki. Tek derdimin bütünleme olması gerekirdi şu an. (Evet büte kaldım.) Uzun zamandır düşünüyorum neler yapmalıyım diye. Geçmişimden büyük dersler çıkardım ama çıkarmaya da devam etmeliyim. Nedenini, nasılını sorgulamalıyım sürekli. Peki ben ne yaptım? Hiç sorgulamadan üstünü kapattım. Bir daha düşünmemeye çalıştım. Kaçtım ve kaçtım. Şimdi bir vicdan azabı yaşıyorum ve bunu burdan söylüyorum. Şimdiye kadar kırdığım, üzdüğüm, yanlış anladığım, yanlış davrandığım, soğuk davrandığım kim varsa ÖZÜR DİLERİM. Kendimi korumak için duvarlar ördüğümü söylerler hep. O duvarlardan birine çarpıp zarar gördüyseniz kusura bakmayın. Bu günden sonra siz okurlarıma söz veriyorum ki daha iyi bir insan olmak için çok uğraş vereceğim. Beni tanıyorsanız ya da tanımıyorsanız "yeni" beni tanımak için biraz çaba göstermenizi isterim. Pişman olmamanız için de elimden geleni yapacağım. Bu yazıyı dikkate alanlara, daha da önemlisi duygularımı dikkate alanlara teşekkür ederim. Herkesin zor zamanları olmuştur, benim bu zor zamanlarımda yanımda olanlara teşekkür ederim. Desteğini esirgemeyenlere ve onları düşünüp bu kelimeleri yazarken gözümden düşen yaşların sebebi olan insanlara tüm sevgi ve iyi dileklerimi iletiyorum. İyi ki varlar iyi ki yanımdalar. Bana verdikleri desteğin çok fazlasını onlara vereceğimi bilmelerini istiyorum.
   Bu yazı ne zamandır isteyip de yazamadığım bir yazıydı. Biraz hüzünlü oldu sanki. Belki de sadece ben hüzünlendim yazarken. Yine de ihtiyacım varmış bunları söylemeye. Tüm iyi dileklerimi, teşekkürlerimi, özürlerimi kabul etmenizi rica ediyorum. Tüm samimiyetimle yazdığım için tüm samimiyetinizle bana inanacağınızı düşünüyorum. Hep beraber mutlu yarınlara..

*

   Yine mayıs sonuna gelmişiz. Final yüzünden aklım başımda değil son günlerde. Umarım kusuruma bakmazsınız ki zaten bakamazsınız sadece bu yazıyı okumakla yetineceksiniz. Son birkaç ayda hayatımda pek de güzel şeyler olduğu söylenemez. Aslında pek çok kişinin hayatında iyi şeyler olmuyor nedense. Sanırım lanetlendik. Hem de ülkece. Bugün Gezi'nin 2. yılı.* Çok isterdim 2 yılda gezi eylemleriyle başlayan bir devrimin ülkemizi değiştirmesini ama artık umudum 7 Haziran seçimleri. Ayrıca bu yazımı görevi başındayken kurşunlanan meslektaşımız Göğüs Cerrahisi Uzmanı *Kamil Furtun'a ithaf ediyorum.
   Anatomi sözlüsü... Eğer bunu okuyup da hiç anatomi sözlüsüne girmemiş olanlarınız varsa benim abarttığımı düşünebilirler ama ne kadar zor olduğunu sadece 1-2 saniye hayal etmelerini istiyorum. Çok zor olmasa gerek sadece hayal. Dönem 2 olmanın en kötü yanının fizyoloji olduğunu sanarken geçenlerde "keşke *anatomi yerine fizyoloji sözlüsü olsaydı" derken buldum kendimi ve evet şaka yapmıyordum. Daha teorik çalışmalarımı bitirmemişken bir de sözlü... Eğer sözlünüz varsa nişanı geciktirmeyin! (Nolur okumaya devam edin, tamam bir daha kötü espri yapmayacağıma söz veriyorum :(((( ) Kısacası anatomi başımıza illet oldu.
   En korktuğum kısımsa *büt. Geçen seneki zulümden sonra bir daha büte kalmamaya söz verdim (75 yapmaya da söz vermiştim ama 62ye girmek de şu an benim için yeterli) ama bu anatomideki şans faktörü beni geçirebilir de büte sürükleyebilir de. Zaman gösterecek artık yine de geçersem bu blog adıyla yanıma gelenlere kahve ısmarlayacağım. Bu fikir de şimdi aklıma geldi ama 10 güne kadar unutursunuz zaten hem beni de bulamazsınız. Finalden sonra ver elini Paris.. Değil tabii ki de buralarda olacağım.
   Bir sonraki yazımda final sonuçlarının açıklayacağım. Sevgiyle kalın...


   P.S.: Yazımın içindeki tüm yıldızları (*) toplarsanız Galatasaray'ın yıldız sayısına ulaşıyorsunuz. Şampiyon Galatasarayımın 4. yıldızı hayırlı olsun ;) ****

Siz Anlarsınız

   Selamlar hepinize. Evet uzun zaman oldu ama ben günlüğü de böyle yazardım eskiden. Hangi günlük yazısı "6 ayda çok şey değişti" diye başlar ki? Adı üstünde günlük, her gün yazman gerek. Ama ben spontan yazarım hep. Şimdi de öyle denk geldi. Yazacak çok mu şey var? Hayır ama yine de belki özlemişsinizdir diye düşündüm.
   Şu aralar hayatımdan da memnunum. Bir sorun yok gibi. Yaşayıp gidiyoruz işte. Komiteler, dersler, gereksiz 15 dakikalık mikrobiyoloji pratikleri vs vs. Bu arada bu komite (dönem 2 komite 5) çıkmış çıkmayacak büyük ihtimal. Sonra yok efendim ben duymadım, etmedim demeyin. Geçen sene çok çıkmış çıkmamış. Oturun çalışın. Hazır Filiz de yokken, fizyodan baraj yemeyeceğiniz tek komite olabilir belki.
   Ya aslında ben size bir film önereyim. Yarının Sınırında (Edge of Tomorrow). Harika bir şey ya. Eminim ki çok beğeneceksiniz. İzlerseniz ve bu benim sayemdeyse, bu yazı sayesindeyse lütfen teşekkürlerinizi iletin bana.
   Film demişken size "Scrubs"tan bahsetmiş miydim? Tıpla ilgili en beğendiğim komedi dizisi. (House hayranlarından özür diliyorum, onu internlüğümde izlemeyi düşünüyorum.) Bu dizide de doktorlar var ama topal değiller.
   Bu ayki etkinlik listeme bakalım isterseniz. 14'ü doğum günüm. Party hard falan değil ama bir şeyler yaparız. Twitterımı takipte kalın. O gün ne yapacağımızı oraya yazarım ve isteyen çıkıp gelsin. ( https://twitter.com/edaysan ) Ya bir de doğum günümde PDÖ sınavı varmış. Şansa bakar mısınız?
  Hep müzik dinlerim yazı yazarken. Şimdi de dinliyorum. Bugün de çok fazla öneride bulundum o yüzden ben şarkının bir kısmını buraya yazayım siz bulup dinlersiniz. (Eğer yeterince işsizseniz.)

   Bu işte bir iş var sen doğal değilsin
   Biri girmiş aklına değişmişsin
   Sanki biraz evvel ağlamış gibisin
   Sen konuşmasan daaaa
   Ben anlarım
   Çünkü en iyi ben tanırım seni
   Ben anlarım

   

14 Şubat'a özel yazı

   3 komiteyi geride bıraktıktan sonra sadece 2 tane kaldı. Tabii ki de tatil dönüşünde hemen hormonlara daldık. Günün anlam ve önemine ilişkin birkaç bilgi vermek istiyorum size. Oksitosin ne kadar "aşk hormonu" olarak geçse de aslında doğum hormonu. Doğum denince de aklıma karnın geri dönülemez biçimde çatlaması, eğer normal doğum olmazsa sezaryen izinin ömrün sonuna kadar kalması, normal doğumda ise vajinanın yırtılması geliyor. Çoğu kişi buna aşk diyorsa bilemem. Ki böyle bir durumu sadece kadınlar yaşamasına rağmen erkeklerin aşka inanmaması da bir garip değil mi sizce de?
   14 Şubat'a klasik bir biçimde "kapitalizmin işi" demek de istemiyorum pek. Sevgililerin birbirlerine ayırdıkları bir gün sadece bence. Diğer günlerden farkı olmamalı ama toplum baskısı işte. Sevgililer Günü'ne sevgilisiz girmek de bir çeşit uğursuzluk gibi. Sanki 14 Şubat'ta sevgilin yoksa tüm sene sevgilin olamazmış gibi. Bir de 10 Şubat civarlarında ayrılan şanssızlar var ama onlar için önerebileceğim tek şey serotonin hormonu ki bunu herhangi bir markette bulabilirsiniz (çikolata reyonu).
   Bundan tam bir ay sonra da 14 Mart!!! (bilmeyenler için tıp bayramı) (size her gün bayram esprileri artık fakültemizde pek de hoş karşılanmamakta). tam bir ay sonrasında da 14 Nisan!!! (o pek universal bir olay değil aslında, sadece doğum günüm). Bu hafta içinde gördüğümüz fizyolojilere bir göz atayım madem bugün boşum dedim ama hemen yan etkileri görülmeye başlamış. Saçmalamamdan bahsediyorum yanlış anlamayın.
   Aslında bu aralar hayatımdaki tek değişiklik yeni bir diziye başlamam olabilir. "Scrubs". Evet evet "Çok eski dizi!" dediğinizi duyar gibiyim ama yeni başladım ben. Çok sevdim ama. Beni doktor olma konusunda gaza getiriyor bile diyebilirim hatta. Bu arada hayır House izlemiyorum (henüz).
   Eskiden uzun uzun yazardım ama artık hayatım çok monotonlaşmış sanki. En sevdiğim etkinliğime devam ediyorum sadece (tango). Başka şeylere zaman ayıramıyorum. Az uyusam bile ayıramıyorum. Belki de sevgili istemememin bir nedeni de budur, kim bilir?

Uzun Bir Aranın Ardından

   Özlediniz mi beni? Biliyorum çok özlediğinizi. Kaç ay olmuş yazmayalı ama hepsi dertlerle boğuşmaktan. Şaka ya üşengeçlikten hep. Bilgisayarı açmaya üşendim hep. Death Note'un son 2 bölümünü bile izlemedim. Spoiler yemeden hemen izlemem lazım. Bilgisayarı açmıyorum diye hep slaytlara dünyanın parasını bayılıyorum. Format atılmalı çok yavaş diye düşünüyordum ama çok da fena değilmiş. Bir kere çok güzel bir blog yazısı yazmıştım ama kapandı mı bilgisayar ne olduysa yayınlayamamıştım. Neyse bu sefer giriş kısmı çok saçma ve uzun oldu sanki.
   Derslere geçelim. Söz bu kısım çok kısa sürecek. Dersler çok çok zor. (Demiştim kısa diye)
   Şimdi özel hayatıma geçelim. Gerçi özelimi burada paylaşmıyorum o yüzden bu bölümü de atlayalım.
   Twitter'ımı takip eden arkadaşlar bilirler hep aralarda hayatımda bir şeyin eksik olduğunu söylüyordum. Sonunda neyin eksik olduğunu buldum. Müzikmiş. Evet bugün dinleyince fark ettim. İnsan kafasını dağıtıyor gün içinde ya da gün sonunda veyahut ders çalışırken. Gerçi ders çalışırken kafayı dağıtmak değil toplamak lazım ama olsun. Müzik önemli diyorum.
   Şimdi günlerdir kurduğum bir hayali sizinle paylaşmak istiyorum. Bu yaz büte kalmazsam 3 ay, kalırsam 2 ay boyunca sabah 6'da kalkıp bir sandviç (bu kelimeyi de yazamadım ya bir insan düşünün ki hayatında hiç sandviç yazmamış??) hazırlayıp yürürken yiyeceğim. Peki nereye yürüyeceğim? Spor yapmaya. Cam Piramit'in oradaki parka. Yarım saat yürüdükten sonra spor aletleriyle spor yaparım (var ya hani belediyenin koyduğu aletler, genelde teyzelerimiz kullanmaya çalışıyor) daha sonra geçen sene 1 ay gittiğim (komiteden 25 alınca bırakmak zorunda kalmıştım :( )spor salonunda öğrendiğim bazı hareketleri yaparım.( mekik, bacak kaldırma sonra geri indirme vs.) Eee yorulmuş olurum diye düşünüyorum. Bir adet elma yerim. Elma çok sağlıklıdır, iyidir, yiyin. Bu arada insanları çok sevin ama çok çok sevin. Canınız yansa da sevin. Nereden geldik bu konuya ya neyse geri döneyim hayalime. Elmadan sonra deniz kenarına inip yarım saat kadar yüzmeyi düşünüyorum. Sonra da eve dönüp duş alıp uyurum. Haftanın birçok günü de kendimi tangoya vermeyi planlıyorum. Artık o hayatımın büyük bir bölümünü oluşturuyor. Benden iyi biri beni dansa kaldırdığında korkmayacak kadar iyi dans etmek istiyorum.
   Bu kadar ay yazmadın şimdi yazacakların bu kadar olmamalı dediğinizi duyar gibiyim. Söylemek istediğim çok şey var evet. Ama hayat işte söyleyemiyorum, söyletmiyorlar. Yine şaka yine üşendiğim için yazmıyorum. Kendinize çok dikkat edin. Havalar amma soğuk bu aralar. Adios...

Güvenmek ve Tango

   Güven şu dünyadaki en önemli şey değil midir? Kaç kişi sevmeden önce güvenir ki? Önce sevilir sonra mı güvenilir? Çevrenizdekilerden kaçına güveniyorsunuz? Bana sorarsanız şu aralar en çok güvendiğim kişi İsmail Boyacı. (Kendisi Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi birinci ve ikinci sınıflar hatta tüm dönemler tarafından tanınan, bilinen, yüzü görülmese bile çoğu kişi tarafından notları sevilerek çalışılan birisidir. Ben de kendisini hiç görmedim. Ama rivayetlere göre birinci sınıfı 3 kere okumuş, ikiyi de 2 kere. Sonraki sınıf ve stajlarını bilmiyorum ne yaptı. Kaçıncı sınıf olduğu bile bir muamma. Hala bitiremediğine eminim ama.)
   Eveeet İsmail'in fizyo, anatomi, biyokimya ve histo notlarını aldım. Eğer fotokopiye vermemiş olsaydı da kendi satsaydı şimdiye onu zengin etmiştim. Bütün notlarını toparladım, aldım. Tabii bir de bunun çalışması var. Aldım almasına ama çalışmaya zaman kalmadı. Şurada pratik sınavına kalmış 1 gün ben oturmuş video izliyorum. Daha histo komple duruyor. Anatomide kalp mi çalışsam larynx mi yoksa paranasal sinuslar mı? Peki ya akciğerler? İsmail Boyacı da bir yere kadar yani. Sağ olsun teorik için notları iyi gibi gözüküyor. Zaten 60 üstü almazsam bu komite onu dava ederim. Ne demek 60 alamamak? Ayın 31ine kadar en çok güvendiğim erkek o. Sadece onun notlarına güvenip Guyton (fizyo kitabı) bile bakmamayı düşünüyorum. Bunun bir nedeni de yetiştiremeyecek olmam. Bir kere de diyeyim ki "Ohooo sınava daha bir hafta var ama ben bütün konuları bitirdim.". İmkansız biliyorum ama insanın içinde bir umut yeşeriyor her daim.
   Bu arada asıl bomba haber tango derslerimin yeniden başlaması. Bugün orta seviye olarak ilk dersime girdim ve harikaydı. Hocalarımız mükemmel. Akın ve Gülşen Gökkaya (Kardeş değiller karı-kocalar. Bağzı arkadaşlarım "Belki kardeştirleeer!" gibi saçma bir söz ettiler de.) ikisi de harikalar. Çok radikal bir karar aldım derste. Evleneceğim kişi kesinlikle tango bilmeli. Bilmiyorsa bile biz nişanlıyken öğrensin çünkü tangosuz bir hayat gerçekten düşünemiyorum. O artık benim için bir tutku. Perşembe günkü başlangıç sınıfına da gitmeyi düşünüyorum. Kendimi her şekilde geliştirmek istiyorum. Belki günün birinde asistan bile olurum. Şimdiki asistanlarımızdan 2si tıp öğrencisi hem de 5. sınıflar. Gerçekten çok mutlu oldum. Tıp öğrencilerinin ders dışında da bir şeyler yapması beni her zaman gururlandırıyor. Zaten yapıyorlar ama böyle ileri derecelere gelmeleri çok güzel. Önümde güzel örnekler var. İlham almalıyım.
   Komiteye geri dönersek yarından sonra pratik sınavlarım var. Cuma gün de teorik. Ya nooooooluuuuur 60 üzeri alayım. Şimdi tüm okuyucularımdan bir dileğim var. Herkes bana dua etsin de sınavlarım iyi geçsin. Şimdiden teşekkürleer kendinize dikkat edin, henüz hasta olmayın çünkü ben daha doktor olmadımmm.
   Dipnot: Buraya da bir tango müziği bırakıyorum. Zamanınız varsa dinleyin derim. http://www.youtube.com/watch?v=1sbUnEUtZGc

Me and Fizyo

   İlk komitenin fizyolojisinin zor olduğunu duyduğumdan beri (üst dönemlerden) kendimi fizyoya verdim. Özellikle de dolaşım fizyosuna. Her derse girer oldum. Slaytların üstüne not alır oldum. Akşam da o notları deftere geçirip tekrar ediyorum. Hele bi fizyodan baraj yiyeyim hatta hele bi fizyoyu fulllemeyeyim yakarım yıkarım ortalığı. İlk defa bir dersle bu kadar özel ilgileniyorum. Komitede o dersten ihanete uğrarsam gerçekten kızarım. Bütün zamanımı fizyoyla harcıyorum. Daha anatomi, histo, biyokimya ve biyofizik var. Hiçbirine bakmadım. Ama bu komiteden 70 almayı hedefliyorum. Fazlasında valla gözüm yok.
   Bu çabamın, korkumun en büyük nedeni geçen sene büte kalmamdır. O büyük stresi bir daha çekmemek için günü gününe çalışıyorum artık (Sadece fizyo için geçerlidir). Diğer derslere de bayramda çalışırım diye düşündüm. Bayramdan hemen sonraya PDÖ koymuşlar (Sağ olsunlar) ve o hafta da boşum. Yani solunuma geçtiğimizde o güne kadarki tüm dersleri bitirmiş olurum. Çok da planlıyım bu sene. Derslerim haricinde hiçbir şeyle ilgilenmiyorum. Yalnızlığa da alışınca insan kimseye gerek duymuyormuş hayatında. Geç de olsa fark ettim neyse ki.
   Hava da çok kötü bugün be. Geçen hafta çok sıcaktı şimdiyse bir yağmur bir fırtına ki sormayın. Konya'nın karısına Antalya'nın havasına güven olmazmış (Konyalılara selamlar, bu sadece bir atasözü. Alınma, kırılma olmasın aramızda). Beni bizzat tanıyanlar ne kadar üşüdüğümü (özellikle ellerim) bilirler. Kışı hiç sevmem o yüzden. Tek sevdiğim yanı bere ve atkı takmak... Bir sürü atkım ve berem var. Geçen senelerde yolda atkımın modelini soran insanlar vardı. İşin garibi ben de anlatırdım. Bir zamanlar örgüye ve tığ işine merak salmıştım (evlenilecek kız staylaaa) ama şimdi unuttum gittim. Zaten çok da ilerleme kaydedememiştim. Tabii bundan size ne değil mi? Amaaan beğenmiyorsanız bu kısmı atlayıverin, okumayın. Zorla mı?
   Fark ettiyseniz ben çok sıkılmışım, buraya sarmışım. Ama yazmayı özlemişim. Ayıptır söylemesi okuyanlarım da oluyor. Mesela siz. Evet evet siz. Adınızı bilmesem de beni okuduğunuzu biliyorum. Umarım beğenerek okuyorsunuzdur. Hiç yorum atmıyorsunuz. Eleştirin ki bir sonraki yazım daha güzel olsun. Hatta istediğiniz konuları da yorum olarak atarsanız bir sonraki sefer onlardan da bahsedebilirim. Mesela biyofizik hakkında ne düşünüyorum ya da kampüsün nereleri güzel vs. Ama hocalar veya asistanlar hakkında yorum yapmıyorum maalesef. Fakültede beni yakalarsanız onlardan da konuşuruz.
   Kendinize iyi bakın... Sevgileeeer...

2nd year's beginning

   Evet yeni döneme hoş geldiniz hepiniz. 2. sınıf olmanın verdiği heyecanla (!) hemen okula koştum demek isterdim ama yine ilk hafta derslere girmedim. Girmek istedim ama giremedim çünkü 8.30a ders koymuşlar. Neyse ki ikinci hafta pratikleri öğleden sonraya koymayı akıl edebilmişler aman nazar değmesin. Hemen de anatomiyi fizyoyu dayamışlar ayıptır söylemesi. Ama zaten 2. sene fizyo senesi değil midir?
   Yazın ne yaptın diye sorarsanız evde yatıp dizi, film izledim. Koskaca Dexter'ı bitirdim ben. 8 sezon, her sezon 12 bölüm, her bölüm 1 saat. üstüne Spawn bitirdim ki kendileri bir anime olur. Bir anime daha bitirdim o da the Legend of Korra. Tavsiye ederim ama önce Avatar: the Last Airbender'ı izlemelisiniz. Başka da bir şey yapmadım yazın. Denize bile 3 kere gittim.
   Hala 2. sınıf olduğuma inanamazken yazın karşılaştığım insanların "Kaça geçtin?" sorularına "2" diye cevap verince "Hmm lise 2 demek" dediklerinde tepemin tası atıyor. Tamam 1.65 boyundayım ama ayıp oluyor be. Hadi anlamadın üniversite mi lise mi diye sor. Madem beni yıllardır görmedin lise miyim üniversite mi bilmiyorsun hiç sorma hatta benimle muhatap olma. Bak sinirlendim yine.
   Alt dönem de 500 kişi olmuş. Fotokopinin halini düşünemiyorum bile. Beni en çok korkutan o. Yazık ya acıyorum onlara. Çok kalabalıklar. Gerçi biz yine bir amfide onlardan daha kalabalığız. Kendime acıyayım yine en iyisi.
   Daha çok şeyler yazmak isterdim ama hiçbir şey olmadı henüz. Zaten sezon finalinde de pek bir action olmamıştı. Yeni yazımı heyecanla beklediğinizi sanmıyorum. Sevgiler, saygılar...

sezon finali

   Sonunda bitti. İnanılır gibi değil ama bitti. Bitti de ben de bittim. Sonunda tatile girdim rahatlamam gerekir diye düşünüyordum aslında ama eksik bir şeyler var. Yeterince mutlu değilim nedense.
   Sınav sonuçlarının da açıklanmasıyla sınıfı geçtiğim ve ikinci sınıf olduğum kesinleşti. Artık hiç kalmazsam sınıfta, 5 senem kaldı şu okulun bitmesine. İyisiyle kötüsüyle bir seneyi devirdik. Yeni insanlarla tanıştık, eskileriyle daha da kaynaştık. Çok üzüldük bazı şeylere (bir kısmı da sınav sonuçlarıydı), çok sevindik bazı şeylere (yine bir kısmı sınav sonuçlarıydı) ama bitti işte. Yeni dönemin başlamasına 2 ay kaldı. Sadece 2 ay tatil yapabileceğiz bu sene ama olsun artık yapacak bir şey yok. Söylenecek pek bir şey de kalmadı aslında. Evet sınıfı geçtim ama her şey bundan ibaret değilmiş onu da gördüm.
   Bu yazıyla sezon finaline giriyor blogum. Eylül'de okul açılınca 2. sınıf dertleriyle görüşmek üzere, iyi tatiller...

büt is coming...

   Son günlerde gördüğüm kadarıyla sürekli kontrol ediyorsunuz blogumu acaba yeni bir yazı yazmış mı diye (kontrol edenler kendilerini biliyorlar) ama ben anca fırsat buldum yazmak için. Daha doğrusu sizlere haber vermeden önce her şey kesinleşsin istedim. Her şey dediğim de final sonuçlarıydı tabii ki de. Önceki yazılarımdan ve beni tanıyanlar olarak (bazılarınız yakından tanır) çok çalışkan ve notları parlak bir öğrenci olmadığımı anlamışsınızdır. Ve bu yüzden olsa gerek büte kalmış bulunmaktayım. Yazın sıcağında Antalya'da tıp derslerine çalışmak tam bir kabus. Denize giderken bile sıcaktan yanan biz şimdi 20 gün daha bu eziyete katlanmak zorundayız.
   Şimdi geldik nasihatlereeeee. Öncelikle eğer ilkokul, ortaokul veya lise öğrencisiyseniz blogumu sessizce terk etmenizi öneririm (ki biraz geç kaldım bunu söylemek için sanırım) çünkü kendinize beni örnek almanızı hiç tavsiye etmem eğer akademik anlamda gerçek bir başarı istiyorsanız. Lise son veya lise mezunuysanız söylemek istediğim birkaç şey var. Birincisi kesinlikle tıp seçmeyin. Eğer eşit ağırlıkçı veya sözelciyseniz bu blogda  ne işiniz var? Sayısalcıysanız ve mühendislik istiyorsanız hiç sorun değil sonuna kadar destekliyorum sizi. Amaaa tıp istiyorsanız ben derim ki yol yakınken vazgeçin. Biyolojiyi çok mu seviyorsunuz? Bence biyolojiden soğumadan gidip biyolog olun. Ben zaten biyoloji sevmezdim buraya geldim iyice soğudum. Kimya severdim biyokimya yapmışlar adını, ondan da soğudum. Fizik için de aynısı geçerli.
   Eğer ki çoktan tıp yazmışsınız da okuyor musunuz? Geçmiş olsun kardeşlerim geçmiş olsun. Gelin hep beraber ağlaşalım şu köşede. Bu çektiğimiz dert midir keder midir kader midir? Değer mi? Şu an çektiğimiz dertlere değer mi 10 sene sonra alacağımız para, itibar? Bence değmez ama yine de bindik bir alamete gidiyoruz kıyamete temasıyla okumaya çalışıyoruz.
   Güzel ve alımlı bir kızsanız eğer, azıcık da akıllıysanız yukarıda saydığım hiçbir kategoriye kendinizi dahil etmeyin ve zengin bir koca bulup evlenin. Temiz ve net bir yöntemdir. Biz etmedik, siz edin.
   İlla ki ben tıp yazmak istiyorum, benim tek hayalim doktor olmak, beyaz önlük bana çok yakışır vb. şeyler söylüyorsanız kesinlikle ama kesinlikle Akdeniz yazmayın yoksa rüyalarınızda bile baraj yersiniz. Benden söylemesi. ARV...

final is coming!!!

   5. komite sonuçlarımızın da açıklanmasının ardından aslında okul bitmiş gibi gözükse de her şeyin yeni başladığını bir kez daha anlıyorum. Büyük ihtimalle büte kalacak bir öğrencinin yazdıklarını okuyorsunuz. Umarım sınıfta kalmam en azından birinci sınıfta. Geçen komitenin acısı şimdi çıkıyor.
   Şimdi içimi kaplayan korkuyla eğer tıpa henüz başlamadıysanız kesinlikle 75 ortalama yapın önerisinde bulunuyorum. Bakın şurda kalmış 17 gün ben çalışmayıp blog yazıyorum. Neden derseniz kafamı toparlayamıyorum. Stres en büyük düşman. Ahh ahh keşke büte kalsam da geçsem. Tek istediğim sınıfı geçmek, finalle veya bütle. Kalma fikrini düşünmek bile istemiyorum. En büyük sorun da bursun kesilmesi. Kalan öğrenci tembeldir diye bir şey mi var da kesiliyor bu burs? Yazıktır günahtır verin okusun. Doktor olunca ilk işim burs vermek olacak.
   Hiçbir komite sınavından 75 almamış biri olarak finalden 75 almak zor ile imkansız arası, bütten 75 almak belkiyle zor arası. Ne yapmam neye çalışmam gerektiğini bile bilmiyorum. Büte kalınca evet fazladan zamanım olacak ama o zamanı da verimli değerlendirip geçebileceğime emin değilim. Eğer bu yazıyı okurken bile içiniz daraldıysa bir de benim halimi düşünün. Nerden geldim de tıp yazdım. Hadi yazdım neden sistemi bu kadar zor bir üniversiteyi seçtim? Seç Van 100. Yıl'ı, rahat rahat oku. Ama yooook. İlla Akdeniz'i; zilli sınavın 30 puan olduğu, komitede 6 soru çıkan dersin barajının olduğu okulu seçtim. Ben "İyi ki puanım yetmemiş de kazanamamışım Akdeniz'i" diyen insan görmüşüm. Daha ne desem boş. Seneye 1. sınıf da olsam 2. sınıf da olsam 75 ortalama yapmaya söz veriyorum.
   Şimdi gidip biraz kafa dağıtayım. Bir sonraki yazım sınıfı geçip geçmediğimle ilgili olacak. Lütfen takipte kalın. Coming soon...

başlık bulamadım

   Bu kız neden hiç yazmıyor, çok mu yoğun acaba diye düşünmeyin! Çok üşengeç olduğumu ve hayatımda kayda değer bir değişikliğin çok nadir olduğunu aklınıza getirin. Bu aralar artık aylardır gezip tozup düşük notlar alıp da final için eteklerimin tutuşmuş olduğunun farkına vardım ve (sonunda!) ders çalışmaya başladım. Aylar boyunca derse girmeyip sadece komiteden bir gün önce ders çalışırsanız final çalışmasına tekrar gözüyle değil öğrenme gözüyle bakarsınız. 5. komite anatomisinin de çok ağır olduğunu görüp "Hangi birine çalışayım?" stresine başlamış bulunmaktayım. Biyokimyadan sıkılıp anatomiye geçmeyi düşünüp anatomi daha kötü diye biyokimyaya devam ediyorum. Varın gerisini siz düşünün.
   4. komiteden aldığım not yüzünden 5. komite PDÖsünden aldığım 143 (bilmeyenler için açıklama: 150 üzerinden) bile beni mutlu etmeye yetmedi. Şu aralar tek umudum komitenin tamamının ama tekrar ediyorum tamamının çıkmış sorulardan oluşmasıdır. Dün Twitter'da bir söz okudum. Tam olarak hatırlayamıyorum ama hatırladığım kadarıyla size aktarıyorum. "Önceden hocalar kolay sorsunlar diye dua ederdim. Sonradan hocaların tarzının bu olmadığını anladım ve çıkmış sormaları için dua etmeye başladım."
   Bu kadar ders muhabbeti yeter demeyi çok isterdim ama şu aralar ortalamam yüzünden aklım hep derslerimde. Eğer kül tablasının sigara koyma yerlerini sulcus (oluk) ve incisura (çentik) olarak değerlendiriyorsanız kafayı yemişsiniz demektir. Ders çalışmak da güzel aslında eğer aralarda dizi izliyorsan. Dizi demişken bakın aklıma ne geldi: Arrow'un 2. sezon 20. bölümü. Twitter'ımı takip edenler okumuşlardır. Gerçekten harika bir bölüm. Hatta 2 sezonu toplasak en güzel bölüm diyebilirim. Yine spoiler vermiyorum şanslısınız. Lost izlediyseniz ve yine ada ile ilgili bir dizi izlemek istiyorsanız Arrow'u öneririm. Ben hiç Lost izlemedim ama içgüdüyle yazdığım cümleler bunlar.
  Game of Thrones... Joffrey'i hepiniz duymuşsunuzdur bu spoiler sayılmaz. Tabii bi arkadaşım sağ olsun (kulaklarını fena halde çınlatıyorum, o kendini biliyor) kralı kimin öldürdüğünü öğrendim. İzlenmesi gereken dizilerin en başında geliyor bence. GoT'lu iskambil kartlarımız bile var. En son oynadığımızda eşli batakta ismimizi Starklar ve Targeryanlar yapmıştık. Öyle şaşkın bakmayın, koz Lannister dediğimiz zamanlar da oldu. Ne yani tıp okuyoruz diye illa her şeyi mantıklı mı yapmak zorundayız?
   Bugün günlerden pazar yani benim için tango günü. Sene başından beri haftada 2 saatle tango öğrenmemi okulun SKSsine (sağlık kültür spor dairesi başkanlığı sanırım) borçluyum. Aslında zamanımı ayırıp pratiklere de gitmeliyim ama olmuyor işte.
   Bugün çok içimi döktüm sizlere. Vakit ayırıp okuduğunuz için teşekkürler, sevgiler, saygılar...

fizyo

   Aylardır yazmıyorum. Ki nedeni üşengeçlik. Bugün de sıkıntıdan yazmak istedim. İçimi dökmek istedim. Yarın 4. komite sınavı var. Kafamda sürekli cirit atan kaslar yüzünden kısa cümleler kuruyorum. Aslında anatomiye çok güveniyordum. Ta ki pratik sınavında beni sırtımdan bıçaklayan o kadavraları, maketleri görünceye kadar... Hiç bilmediğimi sandığım histoloji pratiğim bile daha iyi geçti. Sabahtan beri hesap yapıyorum. 65 alır mıyım acaba ki? Fizyolojiden çıkmış çıkar mı ki?(fizyoloji için tek umudum çıkmış sorular) Haa fizyoloji diyince aklıma geldi. Ya bu fizyolojide ne anlatılıyor? Anlayan varsa anlatsın lütfen. Histolojiye laf attığım bir önceki yazım için şu an utanıyorum. Fizyoloji dururken histolojiye küfretmek kimin haddine??!! Bir de kankası var bu fizyonun. Biyofizik. Konunun adı sinyal yolakları zaten ne beklemeliydik ki? Yolak nedir yolak??(İngilizcesi pathway. gereksiz bir ayrıntı işte)
   Yok ya yapamıyorum ben. Nasıl bitecek bu 6 sene diye düşünmekten alamıyorum kendimi. Bari bu seneyi bitireyim bütsüz mütsüz. Tamam bütle bitireyim ama geçeyim şu sınıfı. Bir sonraki komite her derse girmeyi planlıyorum. Ama bu sefer her komite sonrası verilen sözlerden değil. Bu sefer ciddiyim. 5. komite benim komitem olacak. "Vaaayy be kıza bak, ne sorsan biliyor!!" denilecek arkamdan. Seneye de 75 ortalama yaparım artık. Çünkü finalin yükünü şu aralar hissetmeye başladım. Bak yazdıkça iyice stres oldum. Artık başka konulardan bahsedeyim biraz da.
   Hala yeni sınıf arkadaşlarımla tanışıyorum. Daha doğrusu sene başından beri sınıf arkadaşım olanlarla daha yeni tanışıyorum. Eee sınıf kalabalık. Seneye iyice kaynaşmış oluruz sanırım. (sınıfı geçeceğimi düşünerek yazılmış bir cümle)
   Bu arada Game of Thrones başladıııııı. Korkmayın spoiler vermem. İzlemeyenler (ki sayıları çok az diye düşünüyorum) hemen başlasınlar. Zaten senede 10 bölümü zor çekiyorlar.
  Kendimi konu bulmaya çalışan sevgili gibi hissediyorum. Bitti bitti. Yazacak konu bitti. Hayatımda hiçbir aksiyon yok ki. Aksiyon potansiyeli var.(nolur kötü espri için bağışlayın. tutamadım kendimi)
  O zaman bu yazımı da burda bitirip müzik dinlemeye devam edeyim. Son bir şarkı önerisi: Yalın - Yeniden

Histoloji, Galatasaray, Erkek Dublajı

   Lütfen biri bana histolojinin ne olduğunu, amacını falan açıklasın ya!!! Bu ne iğrenç ne illet ne saçma sapan bir derstir!! Çok saçma çok çirkin! Sırf histoloji yüzünden tıp bırakılır ya hatta eminim ki tıpı bırakanlar histoloji yüzünden bırakıyorlardır. Önceden çalışınca anlamıyorum, ders sırasında anlamıyorum, dersten sonra da anlamıyorum. Genel olarak histolojiyi anlamıyorum. Anatomi hadi neyse de histoloji nedir ya nediiiir??? Kim bu 2 dersi aynı komiteye koydu? Gerçekten sinirlendim bak!
   Biraz sakinleşeyim. Bu aralar her şey yolunda gibi hayatımda. Dersler birazcık ağırlaştı ama olsun. Şu komiteyi atlatsam gerisi kolay. Yani sanırım, galiba, herhalde... Zaten gelmişiz şubatın ortasına. Haa 14 Şubat konusuna hiiiiiiiiç girmeyeyim. Zaten hep kapitalizm bunlar. Amerika'nın oyunlar vs vs. Yarın da Antalyaspor - Galatasaray maçına gideriz annemle. Ohh keyfim iyice yerine gelir. Galatasaray Antalya deplasmanına gelir de gitmez miyim? (İlk defa maça gidiyorum.) Aslında yarın için planım Migros D&R'a gidip Oğuz abinin yeni kitabını almaktı. Ama Galatasaray her şeyden önemli benim için ki Oğuz abi de Galatasaraylı olduğu için anlayış gösterecektir. Oğuz abi dediğim kişi Oğuz Bal. Kendisinin 2 kitabı daha var. Ruj ve Duman, Çerçi. Yeni kitabı da Erkek Dublajı. Gerçekten çok heyecanlıyım kitap için. Alır almaz okumaya başlarım. Ne anatomi ne histoloji ne fizyoloji bana engel olabilir.
   Bu yazıyı da histoloji hocalarına, asistanlarına, tüm Galatasaray camiasına ve Oğuz Bal'a ithaf ediyorum. Sevgi, saygı ve sağlıcakla kalın..

geçiremedim..

    Tatil sonundaaaaa!!!! Ne okulmuş ne fakülteymiş ne dönemmiş be! Komitelere hiç lafım yok hiiiiç... Hala doğru tercih yapıp yapmadığımı sorguluyorum.
    The Doktor filmini izledikten sonra daha bir sıcak bakmaya başladım cerrahlığa. Meğer ameliyatlar Doktorlar dizisindeki gibi olmuyormuş. Bir zamanlar sıkça izlediğim dizidir kendileri. Kalp cerrahı gerektiğinde onlardan önce "Suat beyi çağırın!" diyebiliyordum. Şimdi Dr MacKee'yi çağırın diyebilirim. Daha fazla iğrençleşmeyeyim ve 3. komiteden bahsedeyim biraz.
   Tıbbi biyoloji komitesi diye geçse de biyokimyadan da yapmışlar yapacaklarını. Günü gününe çalışmak gereksizmiş. Başta günü gününe çalışıyordum 2. komiteden aldığım 57'nin üzerine. Komite yaklaştıkça başta çalıştığım her şeyi unuttuğumu fark ettim. Bundan sonraki komitelerde ne yapacağımı da bilmiyorum yani. Tek istediğim büte kalmadan geçmek. 75 ortalamada falan gözüm yok. Zaten benden geçti artık.
    Anneme sınavım iyi geçti diyince "80-90 alır mısın yani?" diyor. 80-90 alacak olsam sınavım iyi geçti demem, sınava geçirdim anne derim. Hala benim lügatımı çözebilmiş değil. Tam da Beşiktaş gol attı. Evet Kayseri Erciyesspor maçı. Konumuza geri dönersek komiteden yine düşük aldım. Ama hak ettim bunu. Diyecek sözüm yok. Slaytları İngilizce olan hocamız hariç. O kendini bilir. Saygılarımı sevgililerimi yolluyorum burdan. Son 9 gün tatilim kaldı ve buna gerçekten çok üzülüyorum. İyice alıştım ben bütün gün yatmaya.
   O zamaaaan son olarak yazıma muhteşem bir düetle veda etmek istiyorum. Shakira veeeee Rihanna... Can't Remember To Forget You...
    İyi tatiller... :)

2014'e doğru

  Happy new yeaaaaaaar!!!! Genelde böyle bir yazı 31 Aralık'ta yazılır ama benim canım şimdi yazmak istedi. 2013 ne kadar değişik bir yıldı benim için... 2014'ün çok mükemmel geçmesini istiyorum hem de çokça istiyorum.  Aslında çok hevessizim yeni bir yıl için nedense. Blogdan sapmayalım bir doktor adayı olarak yeni yıl nasıl geçebilir ondan bahsedelim. Kısaca biyokimya ve tıbbi biyolojiyle gireceğiz yeni yıla. Devamında histoloji olsun anatomi olsun fizyoloji olsun çeşitli derslere başlıyoruz ki ben hiç istemiyorum. Sanırım tıp okumak istemiyorum. Aslında bunu tıpla kısıtlamak yanlış olur çünkü okumak istemiyorummmm. Yeterince yakındığıma göre PDÖ'nün cuma günü olmasının mantığını da sormak istiyorum buradan sevgili hocalarıma... Ayrıca bu biyokimyada karbonhidrat metabolizmasındaki her basamağı her enzimi bilecek miyiz acaba? Eğer bileceksek ben bilemem hepsini de ondan dediydim. zaten sonuna kadar okuyunca başını unutuyorum. Umutsuz vakayım yani. Bu 6 sene nasıl bitecek diye düşünmeyi bırakıp bu sene nasıl bitecek diye düşünmeye başladım. Hayırlısı be gülüm diyorum.
   Yeni yılın hepimize bol bol başarı (gerçi herkes başarılı olursa 2. sınıf amfisine sığılmaz ama olsun hiç olmadı BESYO'ya gideriz.), bol bol para (herkes zengin olursa enflasyon nolur??), bol bol şans (ders aralarındaki batak,101,tavlaya ithafen), bol bol aşk (bol bol yazdım ama tek eşliliği savunuyorum yanlış anlaşılma olmasın lütfen!), bol bol sağlık (bunu en başta yazmam gerekirdi her işin başı sağlık diye ama terzi kendi söküğünü dikemez hesabı sağlığı unutmuşum sona bırakmışım kusura bakmayın) diliyorum. Başta profesörlerin, doçentlerin, yardımcı doçentlerin, uzman doktorların, asistanların, internlerin, stajyerlerin, geri kalan tıp öğrencilerinin ve iyice geri kalan herkesin yeni yılı şimdiden kutlu olsun. Sevgilerimle...

57

  Normalde komite sınavından hemen sonra yazmak istemiştim bu yazıyı ama nedense (!) bir bunalıma girdim. Amaaaaa bugün sınavların açıklamasıyla bayağı mutlu oldum diyebilirim. Buradan 71 takipçime sesleniyorum ki 57 aldığıma sevineceğim aklıma gelmezdi ama baraj yemesem 61 (-.-).
  Derslere girmeye başladım ayrıca. Çok da kötü değilmiş. Sıkıcı da sayılmaz. 3. dersten sonra insan bunalıyor gibi ama direnirsen iyi olur yani. Hocaları da seviyorum. Akın hoca çok tatlı biri mesela. Ahter hoca da çok hoş bir kadın ve dersleri gerçekten iyi anlatıyorlar. 75 ortalama umudun hala var gibi hissediyorum. Bir yandan da kalır mıyım acaba düşüncesi de aklımı kurcalamıyor değil. Artık her şeyi bu komiteden alacağım puana bağlı bence. Yani ben öyle yorumluyorum.
  Bu arada Olbia'ya Osmanlı Türk Kahvecisi açılmış. Çok güzel bir ortam. Bu aralar Yakut'ta daha çok takılsak da Osmanlı'ya da bol bol gideriz diye düşünüyorum. Osmanlı demişken aklıma cuma günkü inkılap sınavı geldi birden. Tarihi de hiç sevmem.
  Sosyal hayatım da fena sayılmaz. Derslere girince hiçbir şeye zamanım kalmaz sanıyordum. Meğer öyle olmuyormuş. Şu an birkaç küçük şey hariç her şey yolunda gidiyor. Hepimizin iyi bir doktor olması umuduyla...

niye öldük?

  Komite sınavına 10 gün kalmışken yapmam gereken şeylerin dışında birçok şey yaptığımı fark ettim. Hala derse girmemeyi sürdürüyorum (umarım hocalar blogumu okumuyordur) ama yine de okula gidiyorum. Mesela bugün okula gittim sonra İrem'le "Amaaaan nasılsa derse girmiyoruz gidip tavla atalım." muhabbeti döndürdük. Yenilmesem daha güzel olabilirdi aslında. Her neyse Salaş'ta tesadüfen 4. sınıftan tıpçılarla tanıştık. İlk 3 senenin zor olduğunu düşünürken meğer son 3 senenin daha zor olduğunu öğrenmemle dünya adeta başıma yıkıldı (birazcık abartmış olabilirim). Ama kalp damar cerrahisi isteyen çocuk çok güzel bir söz söyledi.

  Adamın salağı doktor, doktorun salağı cerrah, cerrahın salağı beyin cerrahı, beyin cerrahının salağı onun karısı olurmuş.

  Ben de (neden olduğunu bilmiyorum sanırım TUS puanının düşük olduğunu duyduğumdan) cerrah olmaya karar verdim. 6 seneye kadar fikrim değişeceğinden şu an bol keseden sallayabiliyorum. Dermatoloji, radyoloji, biyokimya, tıbbi biyoloji gibi rahat bölümlerin puanları uçtuğu için gelen geçen benim gibi doktorlar cerrah olabilecek. Sonra "Vay efendim niye öldük?" vb. laflar ortalıkta dolaşacak. Aralığın başındaki bu yazımı kısa kesiyorum. Komite sınavından sonra görüşmek dileğiyle.. Hoşça kalın..