Uzun Bir Aranın Ardından

   Özlediniz mi beni? Biliyorum çok özlediğinizi. Kaç ay olmuş yazmayalı ama hepsi dertlerle boğuşmaktan. Şaka ya üşengeçlikten hep. Bilgisayarı açmaya üşendim hep. Death Note'un son 2 bölümünü bile izlemedim. Spoiler yemeden hemen izlemem lazım. Bilgisayarı açmıyorum diye hep slaytlara dünyanın parasını bayılıyorum. Format atılmalı çok yavaş diye düşünüyordum ama çok da fena değilmiş. Bir kere çok güzel bir blog yazısı yazmıştım ama kapandı mı bilgisayar ne olduysa yayınlayamamıştım. Neyse bu sefer giriş kısmı çok saçma ve uzun oldu sanki.
   Derslere geçelim. Söz bu kısım çok kısa sürecek. Dersler çok çok zor. (Demiştim kısa diye)
   Şimdi özel hayatıma geçelim. Gerçi özelimi burada paylaşmıyorum o yüzden bu bölümü de atlayalım.
   Twitter'ımı takip eden arkadaşlar bilirler hep aralarda hayatımda bir şeyin eksik olduğunu söylüyordum. Sonunda neyin eksik olduğunu buldum. Müzikmiş. Evet bugün dinleyince fark ettim. İnsan kafasını dağıtıyor gün içinde ya da gün sonunda veyahut ders çalışırken. Gerçi ders çalışırken kafayı dağıtmak değil toplamak lazım ama olsun. Müzik önemli diyorum.
   Şimdi günlerdir kurduğum bir hayali sizinle paylaşmak istiyorum. Bu yaz büte kalmazsam 3 ay, kalırsam 2 ay boyunca sabah 6'da kalkıp bir sandviç (bu kelimeyi de yazamadım ya bir insan düşünün ki hayatında hiç sandviç yazmamış??) hazırlayıp yürürken yiyeceğim. Peki nereye yürüyeceğim? Spor yapmaya. Cam Piramit'in oradaki parka. Yarım saat yürüdükten sonra spor aletleriyle spor yaparım (var ya hani belediyenin koyduğu aletler, genelde teyzelerimiz kullanmaya çalışıyor) daha sonra geçen sene 1 ay gittiğim (komiteden 25 alınca bırakmak zorunda kalmıştım :( )spor salonunda öğrendiğim bazı hareketleri yaparım.( mekik, bacak kaldırma sonra geri indirme vs.) Eee yorulmuş olurum diye düşünüyorum. Bir adet elma yerim. Elma çok sağlıklıdır, iyidir, yiyin. Bu arada insanları çok sevin ama çok çok sevin. Canınız yansa da sevin. Nereden geldik bu konuya ya neyse geri döneyim hayalime. Elmadan sonra deniz kenarına inip yarım saat kadar yüzmeyi düşünüyorum. Sonra da eve dönüp duş alıp uyurum. Haftanın birçok günü de kendimi tangoya vermeyi planlıyorum. Artık o hayatımın büyük bir bölümünü oluşturuyor. Benden iyi biri beni dansa kaldırdığında korkmayacak kadar iyi dans etmek istiyorum.
   Bu kadar ay yazmadın şimdi yazacakların bu kadar olmamalı dediğinizi duyar gibiyim. Söylemek istediğim çok şey var evet. Ama hayat işte söyleyemiyorum, söyletmiyorlar. Yine şaka yine üşendiğim için yazmıyorum. Kendinize çok dikkat edin. Havalar amma soğuk bu aralar. Adios...

Güvenmek ve Tango

   Güven şu dünyadaki en önemli şey değil midir? Kaç kişi sevmeden önce güvenir ki? Önce sevilir sonra mı güvenilir? Çevrenizdekilerden kaçına güveniyorsunuz? Bana sorarsanız şu aralar en çok güvendiğim kişi İsmail Boyacı. (Kendisi Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi birinci ve ikinci sınıflar hatta tüm dönemler tarafından tanınan, bilinen, yüzü görülmese bile çoğu kişi tarafından notları sevilerek çalışılan birisidir. Ben de kendisini hiç görmedim. Ama rivayetlere göre birinci sınıfı 3 kere okumuş, ikiyi de 2 kere. Sonraki sınıf ve stajlarını bilmiyorum ne yaptı. Kaçıncı sınıf olduğu bile bir muamma. Hala bitiremediğine eminim ama.)
   Eveeet İsmail'in fizyo, anatomi, biyokimya ve histo notlarını aldım. Eğer fotokopiye vermemiş olsaydı da kendi satsaydı şimdiye onu zengin etmiştim. Bütün notlarını toparladım, aldım. Tabii bir de bunun çalışması var. Aldım almasına ama çalışmaya zaman kalmadı. Şurada pratik sınavına kalmış 1 gün ben oturmuş video izliyorum. Daha histo komple duruyor. Anatomide kalp mi çalışsam larynx mi yoksa paranasal sinuslar mı? Peki ya akciğerler? İsmail Boyacı da bir yere kadar yani. Sağ olsun teorik için notları iyi gibi gözüküyor. Zaten 60 üstü almazsam bu komite onu dava ederim. Ne demek 60 alamamak? Ayın 31ine kadar en çok güvendiğim erkek o. Sadece onun notlarına güvenip Guyton (fizyo kitabı) bile bakmamayı düşünüyorum. Bunun bir nedeni de yetiştiremeyecek olmam. Bir kere de diyeyim ki "Ohooo sınava daha bir hafta var ama ben bütün konuları bitirdim.". İmkansız biliyorum ama insanın içinde bir umut yeşeriyor her daim.
   Bu arada asıl bomba haber tango derslerimin yeniden başlaması. Bugün orta seviye olarak ilk dersime girdim ve harikaydı. Hocalarımız mükemmel. Akın ve Gülşen Gökkaya (Kardeş değiller karı-kocalar. Bağzı arkadaşlarım "Belki kardeştirleeer!" gibi saçma bir söz ettiler de.) ikisi de harikalar. Çok radikal bir karar aldım derste. Evleneceğim kişi kesinlikle tango bilmeli. Bilmiyorsa bile biz nişanlıyken öğrensin çünkü tangosuz bir hayat gerçekten düşünemiyorum. O artık benim için bir tutku. Perşembe günkü başlangıç sınıfına da gitmeyi düşünüyorum. Kendimi her şekilde geliştirmek istiyorum. Belki günün birinde asistan bile olurum. Şimdiki asistanlarımızdan 2si tıp öğrencisi hem de 5. sınıflar. Gerçekten çok mutlu oldum. Tıp öğrencilerinin ders dışında da bir şeyler yapması beni her zaman gururlandırıyor. Zaten yapıyorlar ama böyle ileri derecelere gelmeleri çok güzel. Önümde güzel örnekler var. İlham almalıyım.
   Komiteye geri dönersek yarından sonra pratik sınavlarım var. Cuma gün de teorik. Ya nooooooluuuuur 60 üzeri alayım. Şimdi tüm okuyucularımdan bir dileğim var. Herkes bana dua etsin de sınavlarım iyi geçsin. Şimdiden teşekkürleer kendinize dikkat edin, henüz hasta olmayın çünkü ben daha doktor olmadımmm.
   Dipnot: Buraya da bir tango müziği bırakıyorum. Zamanınız varsa dinleyin derim. http://www.youtube.com/watch?v=1sbUnEUtZGc

Me and Fizyo

   İlk komitenin fizyolojisinin zor olduğunu duyduğumdan beri (üst dönemlerden) kendimi fizyoya verdim. Özellikle de dolaşım fizyosuna. Her derse girer oldum. Slaytların üstüne not alır oldum. Akşam da o notları deftere geçirip tekrar ediyorum. Hele bi fizyodan baraj yiyeyim hatta hele bi fizyoyu fulllemeyeyim yakarım yıkarım ortalığı. İlk defa bir dersle bu kadar özel ilgileniyorum. Komitede o dersten ihanete uğrarsam gerçekten kızarım. Bütün zamanımı fizyoyla harcıyorum. Daha anatomi, histo, biyokimya ve biyofizik var. Hiçbirine bakmadım. Ama bu komiteden 70 almayı hedefliyorum. Fazlasında valla gözüm yok.
   Bu çabamın, korkumun en büyük nedeni geçen sene büte kalmamdır. O büyük stresi bir daha çekmemek için günü gününe çalışıyorum artık (Sadece fizyo için geçerlidir). Diğer derslere de bayramda çalışırım diye düşündüm. Bayramdan hemen sonraya PDÖ koymuşlar (Sağ olsunlar) ve o hafta da boşum. Yani solunuma geçtiğimizde o güne kadarki tüm dersleri bitirmiş olurum. Çok da planlıyım bu sene. Derslerim haricinde hiçbir şeyle ilgilenmiyorum. Yalnızlığa da alışınca insan kimseye gerek duymuyormuş hayatında. Geç de olsa fark ettim neyse ki.
   Hava da çok kötü bugün be. Geçen hafta çok sıcaktı şimdiyse bir yağmur bir fırtına ki sormayın. Konya'nın karısına Antalya'nın havasına güven olmazmış (Konyalılara selamlar, bu sadece bir atasözü. Alınma, kırılma olmasın aramızda). Beni bizzat tanıyanlar ne kadar üşüdüğümü (özellikle ellerim) bilirler. Kışı hiç sevmem o yüzden. Tek sevdiğim yanı bere ve atkı takmak... Bir sürü atkım ve berem var. Geçen senelerde yolda atkımın modelini soran insanlar vardı. İşin garibi ben de anlatırdım. Bir zamanlar örgüye ve tığ işine merak salmıştım (evlenilecek kız staylaaa) ama şimdi unuttum gittim. Zaten çok da ilerleme kaydedememiştim. Tabii bundan size ne değil mi? Amaaan beğenmiyorsanız bu kısmı atlayıverin, okumayın. Zorla mı?
   Fark ettiyseniz ben çok sıkılmışım, buraya sarmışım. Ama yazmayı özlemişim. Ayıptır söylemesi okuyanlarım da oluyor. Mesela siz. Evet evet siz. Adınızı bilmesem de beni okuduğunuzu biliyorum. Umarım beğenerek okuyorsunuzdur. Hiç yorum atmıyorsunuz. Eleştirin ki bir sonraki yazım daha güzel olsun. Hatta istediğiniz konuları da yorum olarak atarsanız bir sonraki sefer onlardan da bahsedebilirim. Mesela biyofizik hakkında ne düşünüyorum ya da kampüsün nereleri güzel vs. Ama hocalar veya asistanlar hakkında yorum yapmıyorum maalesef. Fakültede beni yakalarsanız onlardan da konuşuruz.
   Kendinize iyi bakın... Sevgileeeer...

2nd year's beginning

   Evet yeni döneme hoş geldiniz hepiniz. 2. sınıf olmanın verdiği heyecanla (!) hemen okula koştum demek isterdim ama yine ilk hafta derslere girmedim. Girmek istedim ama giremedim çünkü 8.30a ders koymuşlar. Neyse ki ikinci hafta pratikleri öğleden sonraya koymayı akıl edebilmişler aman nazar değmesin. Hemen de anatomiyi fizyoyu dayamışlar ayıptır söylemesi. Ama zaten 2. sene fizyo senesi değil midir?
   Yazın ne yaptın diye sorarsanız evde yatıp dizi, film izledim. Koskaca Dexter'ı bitirdim ben. 8 sezon, her sezon 12 bölüm, her bölüm 1 saat. üstüne Spawn bitirdim ki kendileri bir anime olur. Bir anime daha bitirdim o da the Legend of Korra. Tavsiye ederim ama önce Avatar: the Last Airbender'ı izlemelisiniz. Başka da bir şey yapmadım yazın. Denize bile 3 kere gittim.
   Hala 2. sınıf olduğuma inanamazken yazın karşılaştığım insanların "Kaça geçtin?" sorularına "2" diye cevap verince "Hmm lise 2 demek" dediklerinde tepemin tası atıyor. Tamam 1.65 boyundayım ama ayıp oluyor be. Hadi anlamadın üniversite mi lise mi diye sor. Madem beni yıllardır görmedin lise miyim üniversite mi bilmiyorsun hiç sorma hatta benimle muhatap olma. Bak sinirlendim yine.
   Alt dönem de 500 kişi olmuş. Fotokopinin halini düşünemiyorum bile. Beni en çok korkutan o. Yazık ya acıyorum onlara. Çok kalabalıklar. Gerçi biz yine bir amfide onlardan daha kalabalığız. Kendime acıyayım yine en iyisi.
   Daha çok şeyler yazmak isterdim ama hiçbir şey olmadı henüz. Zaten sezon finalinde de pek bir action olmamıştı. Yeni yazımı heyecanla beklediğinizi sanmıyorum. Sevgiler, saygılar...

sezon finali

   Sonunda bitti. İnanılır gibi değil ama bitti. Bitti de ben de bittim. Sonunda tatile girdim rahatlamam gerekir diye düşünüyordum aslında ama eksik bir şeyler var. Yeterince mutlu değilim nedense.
   Sınav sonuçlarının da açıklanmasıyla sınıfı geçtiğim ve ikinci sınıf olduğum kesinleşti. Artık hiç kalmazsam sınıfta, 5 senem kaldı şu okulun bitmesine. İyisiyle kötüsüyle bir seneyi devirdik. Yeni insanlarla tanıştık, eskileriyle daha da kaynaştık. Çok üzüldük bazı şeylere (bir kısmı da sınav sonuçlarıydı), çok sevindik bazı şeylere (yine bir kısmı sınav sonuçlarıydı) ama bitti işte. Yeni dönemin başlamasına 2 ay kaldı. Sadece 2 ay tatil yapabileceğiz bu sene ama olsun artık yapacak bir şey yok. Söylenecek pek bir şey de kalmadı aslında. Evet sınıfı geçtim ama her şey bundan ibaret değilmiş onu da gördüm.
   Bu yazıyla sezon finaline giriyor blogum. Eylül'de okul açılınca 2. sınıf dertleriyle görüşmek üzere, iyi tatiller...

büt is coming...

   Son günlerde gördüğüm kadarıyla sürekli kontrol ediyorsunuz blogumu acaba yeni bir yazı yazmış mı diye (kontrol edenler kendilerini biliyorlar) ama ben anca fırsat buldum yazmak için. Daha doğrusu sizlere haber vermeden önce her şey kesinleşsin istedim. Her şey dediğim de final sonuçlarıydı tabii ki de. Önceki yazılarımdan ve beni tanıyanlar olarak (bazılarınız yakından tanır) çok çalışkan ve notları parlak bir öğrenci olmadığımı anlamışsınızdır. Ve bu yüzden olsa gerek büte kalmış bulunmaktayım. Yazın sıcağında Antalya'da tıp derslerine çalışmak tam bir kabus. Denize giderken bile sıcaktan yanan biz şimdi 20 gün daha bu eziyete katlanmak zorundayız.
   Şimdi geldik nasihatlereeeee. Öncelikle eğer ilkokul, ortaokul veya lise öğrencisiyseniz blogumu sessizce terk etmenizi öneririm (ki biraz geç kaldım bunu söylemek için sanırım) çünkü kendinize beni örnek almanızı hiç tavsiye etmem eğer akademik anlamda gerçek bir başarı istiyorsanız. Lise son veya lise mezunuysanız söylemek istediğim birkaç şey var. Birincisi kesinlikle tıp seçmeyin. Eğer eşit ağırlıkçı veya sözelciyseniz bu blogda  ne işiniz var? Sayısalcıysanız ve mühendislik istiyorsanız hiç sorun değil sonuna kadar destekliyorum sizi. Amaaa tıp istiyorsanız ben derim ki yol yakınken vazgeçin. Biyolojiyi çok mu seviyorsunuz? Bence biyolojiden soğumadan gidip biyolog olun. Ben zaten biyoloji sevmezdim buraya geldim iyice soğudum. Kimya severdim biyokimya yapmışlar adını, ondan da soğudum. Fizik için de aynısı geçerli.
   Eğer ki çoktan tıp yazmışsınız da okuyor musunuz? Geçmiş olsun kardeşlerim geçmiş olsun. Gelin hep beraber ağlaşalım şu köşede. Bu çektiğimiz dert midir keder midir kader midir? Değer mi? Şu an çektiğimiz dertlere değer mi 10 sene sonra alacağımız para, itibar? Bence değmez ama yine de bindik bir alamete gidiyoruz kıyamete temasıyla okumaya çalışıyoruz.
   Güzel ve alımlı bir kızsanız eğer, azıcık da akıllıysanız yukarıda saydığım hiçbir kategoriye kendinizi dahil etmeyin ve zengin bir koca bulup evlenin. Temiz ve net bir yöntemdir. Biz etmedik, siz edin.
   İlla ki ben tıp yazmak istiyorum, benim tek hayalim doktor olmak, beyaz önlük bana çok yakışır vb. şeyler söylüyorsanız kesinlikle ama kesinlikle Akdeniz yazmayın yoksa rüyalarınızda bile baraj yersiniz. Benden söylemesi. ARV...

final is coming!!!

   5. komite sonuçlarımızın da açıklanmasının ardından aslında okul bitmiş gibi gözükse de her şeyin yeni başladığını bir kez daha anlıyorum. Büyük ihtimalle büte kalacak bir öğrencinin yazdıklarını okuyorsunuz. Umarım sınıfta kalmam en azından birinci sınıfta. Geçen komitenin acısı şimdi çıkıyor.
   Şimdi içimi kaplayan korkuyla eğer tıpa henüz başlamadıysanız kesinlikle 75 ortalama yapın önerisinde bulunuyorum. Bakın şurda kalmış 17 gün ben çalışmayıp blog yazıyorum. Neden derseniz kafamı toparlayamıyorum. Stres en büyük düşman. Ahh ahh keşke büte kalsam da geçsem. Tek istediğim sınıfı geçmek, finalle veya bütle. Kalma fikrini düşünmek bile istemiyorum. En büyük sorun da bursun kesilmesi. Kalan öğrenci tembeldir diye bir şey mi var da kesiliyor bu burs? Yazıktır günahtır verin okusun. Doktor olunca ilk işim burs vermek olacak.
   Hiçbir komite sınavından 75 almamış biri olarak finalden 75 almak zor ile imkansız arası, bütten 75 almak belkiyle zor arası. Ne yapmam neye çalışmam gerektiğini bile bilmiyorum. Büte kalınca evet fazladan zamanım olacak ama o zamanı da verimli değerlendirip geçebileceğime emin değilim. Eğer bu yazıyı okurken bile içiniz daraldıysa bir de benim halimi düşünün. Nerden geldim de tıp yazdım. Hadi yazdım neden sistemi bu kadar zor bir üniversiteyi seçtim? Seç Van 100. Yıl'ı, rahat rahat oku. Ama yooook. İlla Akdeniz'i; zilli sınavın 30 puan olduğu, komitede 6 soru çıkan dersin barajının olduğu okulu seçtim. Ben "İyi ki puanım yetmemiş de kazanamamışım Akdeniz'i" diyen insan görmüşüm. Daha ne desem boş. Seneye 1. sınıf da olsam 2. sınıf da olsam 75 ortalama yapmaya söz veriyorum.
   Şimdi gidip biraz kafa dağıtayım. Bir sonraki yazım sınıfı geçip geçmediğimle ilgili olacak. Lütfen takipte kalın. Coming soon...