Hey Okuyucu!

   İstemeden de olsa uzun süre ara verdim yazmaya. Bekliyorsunuz biliyorum. Ne kadar Twitter'daki anketime okumuyoruz ki deseniz de okuduğunuzu biliyorum. Evet yakalandın küçük okuyucu.
   Hayatımda her şey yolunda sanki şu an. Değilse de bana öyle geliyor sanırım. Mutluyum, huzurluyum. Daha ne isteyebilirim ki. Zaten insanın en çok ihtiyacı olan şey huzur değil mi? Gerçi bu huzurda şu an dinlediğim şarkının da payı yok sayılamayacak derecede büyük.                                 ( https://www.youtube.com/watch?v=0IywjWWlxF8 )
   Hayatınızda her şey monotonmuş gibi görünebilir. Ama değil işte. O küçük aktiviteler, küçük akşam yemekleri, küçük gülüşmeler insanı hayata bağlayan. Sizce de öyle değil mi? Bu arada şarkıyı dinliyorsanız 5.25ten sonra kapatmayın devamı var. Başladığınız işi seviyorsanız sonuna kadar götürün derim. Sadece işle ilgili değil bu. Kişiyle de ilgili. Seviyorsanız sonuna kadar gidin. Sevmiyorsanız başlamayın bile. Zaman kaybı.
   Çok havadan sudan bahsetmek istedim bu yazımda. Kasvetli şeylerden bahsetmek kimseye bir şey kazandırmıyor zaten. Hayatınıza küçük bir mola verip bu yazıyı okuyorsanız bitirdiğinizde mutsuz olmamalısınız. Yani amaçladığım bu.
   Keşke yorumlara bir şeyler yazsanız. Bu yazıyı kaç kişinin okuduğunu görebiliyorum ama kimlerin okuduğunu bilmiyorum. Anonim yorum yazarsanız da kimin yazdığını asla bilemem yani rahat olabilirsiniz. Geri bildirimler gerçekten önemli arkadaşlar. Sırf kızın biri geri bildirime kopya çekiyorlar yazdı diye artık histoloji pratik sınavlarında kitapçığa işaretleme yapamıyoruz. Bakın bu büyük bir olay. Uzun lafın kısası geri bildirimlerinizi bekliyorum.
   Yine her zamanki gibi yazımı kısa kesiyorum ki gözünüz korkmasın ve kolayca okuyabilin. Sevgiler, saygılar okuyucu...

Teşekkür Ederim ve Özür Dilerim

   Aslında bugün yazmayı düşünmüyordum ama içimden geldi. Belki de birkaç şey anlatmak istedim ama birilerine değil. Hayatımın bir türlü yoluna girmemesiyle ilgili yazmak istiyorum bugün. Tıpla alakalı olmayacak. Baştan söyleyeyim de "Bana ne senin özel hayatından?" demeyin sonra. Çünkü bana gelen geri bildirimlerde hiç özel hayatından bahsetmiyorsun diyorlar.
   Üniversitenin 2. senesindeyim, dışarıdan her şey harika gibi de gözükebilir ama bir şeyler eksik sanki. Tek derdimin bütünleme olması gerekirdi şu an. (Evet büte kaldım.) Uzun zamandır düşünüyorum neler yapmalıyım diye. Geçmişimden büyük dersler çıkardım ama çıkarmaya da devam etmeliyim. Nedenini, nasılını sorgulamalıyım sürekli. Peki ben ne yaptım? Hiç sorgulamadan üstünü kapattım. Bir daha düşünmemeye çalıştım. Kaçtım ve kaçtım. Şimdi bir vicdan azabı yaşıyorum ve bunu burdan söylüyorum. Şimdiye kadar kırdığım, üzdüğüm, yanlış anladığım, yanlış davrandığım, soğuk davrandığım kim varsa ÖZÜR DİLERİM. Kendimi korumak için duvarlar ördüğümü söylerler hep. O duvarlardan birine çarpıp zarar gördüyseniz kusura bakmayın. Bu günden sonra siz okurlarıma söz veriyorum ki daha iyi bir insan olmak için çok uğraş vereceğim. Beni tanıyorsanız ya da tanımıyorsanız "yeni" beni tanımak için biraz çaba göstermenizi isterim. Pişman olmamanız için de elimden geleni yapacağım. Bu yazıyı dikkate alanlara, daha da önemlisi duygularımı dikkate alanlara teşekkür ederim. Herkesin zor zamanları olmuştur, benim bu zor zamanlarımda yanımda olanlara teşekkür ederim. Desteğini esirgemeyenlere ve onları düşünüp bu kelimeleri yazarken gözümden düşen yaşların sebebi olan insanlara tüm sevgi ve iyi dileklerimi iletiyorum. İyi ki varlar iyi ki yanımdalar. Bana verdikleri desteğin çok fazlasını onlara vereceğimi bilmelerini istiyorum.
   Bu yazı ne zamandır isteyip de yazamadığım bir yazıydı. Biraz hüzünlü oldu sanki. Belki de sadece ben hüzünlendim yazarken. Yine de ihtiyacım varmış bunları söylemeye. Tüm iyi dileklerimi, teşekkürlerimi, özürlerimi kabul etmenizi rica ediyorum. Tüm samimiyetimle yazdığım için tüm samimiyetinizle bana inanacağınızı düşünüyorum. Hep beraber mutlu yarınlara..

*

   Yine mayıs sonuna gelmişiz. Final yüzünden aklım başımda değil son günlerde. Umarım kusuruma bakmazsınız ki zaten bakamazsınız sadece bu yazıyı okumakla yetineceksiniz. Son birkaç ayda hayatımda pek de güzel şeyler olduğu söylenemez. Aslında pek çok kişinin hayatında iyi şeyler olmuyor nedense. Sanırım lanetlendik. Hem de ülkece. Bugün Gezi'nin 2. yılı.* Çok isterdim 2 yılda gezi eylemleriyle başlayan bir devrimin ülkemizi değiştirmesini ama artık umudum 7 Haziran seçimleri. Ayrıca bu yazımı görevi başındayken kurşunlanan meslektaşımız Göğüs Cerrahisi Uzmanı *Kamil Furtun'a ithaf ediyorum.
   Anatomi sözlüsü... Eğer bunu okuyup da hiç anatomi sözlüsüne girmemiş olanlarınız varsa benim abarttığımı düşünebilirler ama ne kadar zor olduğunu sadece 1-2 saniye hayal etmelerini istiyorum. Çok zor olmasa gerek sadece hayal. Dönem 2 olmanın en kötü yanının fizyoloji olduğunu sanarken geçenlerde "keşke *anatomi yerine fizyoloji sözlüsü olsaydı" derken buldum kendimi ve evet şaka yapmıyordum. Daha teorik çalışmalarımı bitirmemişken bir de sözlü... Eğer sözlünüz varsa nişanı geciktirmeyin! (Nolur okumaya devam edin, tamam bir daha kötü espri yapmayacağıma söz veriyorum :(((( ) Kısacası anatomi başımıza illet oldu.
   En korktuğum kısımsa *büt. Geçen seneki zulümden sonra bir daha büte kalmamaya söz verdim (75 yapmaya da söz vermiştim ama 62ye girmek de şu an benim için yeterli) ama bu anatomideki şans faktörü beni geçirebilir de büte sürükleyebilir de. Zaman gösterecek artık yine de geçersem bu blog adıyla yanıma gelenlere kahve ısmarlayacağım. Bu fikir de şimdi aklıma geldi ama 10 güne kadar unutursunuz zaten hem beni de bulamazsınız. Finalden sonra ver elini Paris.. Değil tabii ki de buralarda olacağım.
   Bir sonraki yazımda final sonuçlarının açıklayacağım. Sevgiyle kalın...


   P.S.: Yazımın içindeki tüm yıldızları (*) toplarsanız Galatasaray'ın yıldız sayısına ulaşıyorsunuz. Şampiyon Galatasarayımın 4. yıldızı hayırlı olsun ;) ****

Siz Anlarsınız

   Selamlar hepinize. Evet uzun zaman oldu ama ben günlüğü de böyle yazardım eskiden. Hangi günlük yazısı "6 ayda çok şey değişti" diye başlar ki? Adı üstünde günlük, her gün yazman gerek. Ama ben spontan yazarım hep. Şimdi de öyle denk geldi. Yazacak çok mu şey var? Hayır ama yine de belki özlemişsinizdir diye düşündüm.
   Şu aralar hayatımdan da memnunum. Bir sorun yok gibi. Yaşayıp gidiyoruz işte. Komiteler, dersler, gereksiz 15 dakikalık mikrobiyoloji pratikleri vs vs. Bu arada bu komite (dönem 2 komite 5) çıkmış çıkmayacak büyük ihtimal. Sonra yok efendim ben duymadım, etmedim demeyin. Geçen sene çok çıkmış çıkmamış. Oturun çalışın. Hazır Filiz de yokken, fizyodan baraj yemeyeceğiniz tek komite olabilir belki.
   Ya aslında ben size bir film önereyim. Yarının Sınırında (Edge of Tomorrow). Harika bir şey ya. Eminim ki çok beğeneceksiniz. İzlerseniz ve bu benim sayemdeyse, bu yazı sayesindeyse lütfen teşekkürlerinizi iletin bana.
   Film demişken size "Scrubs"tan bahsetmiş miydim? Tıpla ilgili en beğendiğim komedi dizisi. (House hayranlarından özür diliyorum, onu internlüğümde izlemeyi düşünüyorum.) Bu dizide de doktorlar var ama topal değiller.
   Bu ayki etkinlik listeme bakalım isterseniz. 14'ü doğum günüm. Party hard falan değil ama bir şeyler yaparız. Twitterımı takipte kalın. O gün ne yapacağımızı oraya yazarım ve isteyen çıkıp gelsin. ( https://twitter.com/edaysan ) Ya bir de doğum günümde PDÖ sınavı varmış. Şansa bakar mısınız?
  Hep müzik dinlerim yazı yazarken. Şimdi de dinliyorum. Bugün de çok fazla öneride bulundum o yüzden ben şarkının bir kısmını buraya yazayım siz bulup dinlersiniz. (Eğer yeterince işsizseniz.)

   Bu işte bir iş var sen doğal değilsin
   Biri girmiş aklına değişmişsin
   Sanki biraz evvel ağlamış gibisin
   Sen konuşmasan daaaa
   Ben anlarım
   Çünkü en iyi ben tanırım seni
   Ben anlarım

   

14 Şubat'a özel yazı

   3 komiteyi geride bıraktıktan sonra sadece 2 tane kaldı. Tabii ki de tatil dönüşünde hemen hormonlara daldık. Günün anlam ve önemine ilişkin birkaç bilgi vermek istiyorum size. Oksitosin ne kadar "aşk hormonu" olarak geçse de aslında doğum hormonu. Doğum denince de aklıma karnın geri dönülemez biçimde çatlaması, eğer normal doğum olmazsa sezaryen izinin ömrün sonuna kadar kalması, normal doğumda ise vajinanın yırtılması geliyor. Çoğu kişi buna aşk diyorsa bilemem. Ki böyle bir durumu sadece kadınlar yaşamasına rağmen erkeklerin aşka inanmaması da bir garip değil mi sizce de?
   14 Şubat'a klasik bir biçimde "kapitalizmin işi" demek de istemiyorum pek. Sevgililerin birbirlerine ayırdıkları bir gün sadece bence. Diğer günlerden farkı olmamalı ama toplum baskısı işte. Sevgililer Günü'ne sevgilisiz girmek de bir çeşit uğursuzluk gibi. Sanki 14 Şubat'ta sevgilin yoksa tüm sene sevgilin olamazmış gibi. Bir de 10 Şubat civarlarında ayrılan şanssızlar var ama onlar için önerebileceğim tek şey serotonin hormonu ki bunu herhangi bir markette bulabilirsiniz (çikolata reyonu).
   Bundan tam bir ay sonra da 14 Mart!!! (bilmeyenler için tıp bayramı) (size her gün bayram esprileri artık fakültemizde pek de hoş karşılanmamakta). tam bir ay sonrasında da 14 Nisan!!! (o pek universal bir olay değil aslında, sadece doğum günüm). Bu hafta içinde gördüğümüz fizyolojilere bir göz atayım madem bugün boşum dedim ama hemen yan etkileri görülmeye başlamış. Saçmalamamdan bahsediyorum yanlış anlamayın.
   Aslında bu aralar hayatımdaki tek değişiklik yeni bir diziye başlamam olabilir. "Scrubs". Evet evet "Çok eski dizi!" dediğinizi duyar gibiyim ama yeni başladım ben. Çok sevdim ama. Beni doktor olma konusunda gaza getiriyor bile diyebilirim hatta. Bu arada hayır House izlemiyorum (henüz).
   Eskiden uzun uzun yazardım ama artık hayatım çok monotonlaşmış sanki. En sevdiğim etkinliğime devam ediyorum sadece (tango). Başka şeylere zaman ayıramıyorum. Az uyusam bile ayıramıyorum. Belki de sevgili istemememin bir nedeni de budur, kim bilir?

Uzun Bir Aranın Ardından

   Özlediniz mi beni? Biliyorum çok özlediğinizi. Kaç ay olmuş yazmayalı ama hepsi dertlerle boğuşmaktan. Şaka ya üşengeçlikten hep. Bilgisayarı açmaya üşendim hep. Death Note'un son 2 bölümünü bile izlemedim. Spoiler yemeden hemen izlemem lazım. Bilgisayarı açmıyorum diye hep slaytlara dünyanın parasını bayılıyorum. Format atılmalı çok yavaş diye düşünüyordum ama çok da fena değilmiş. Bir kere çok güzel bir blog yazısı yazmıştım ama kapandı mı bilgisayar ne olduysa yayınlayamamıştım. Neyse bu sefer giriş kısmı çok saçma ve uzun oldu sanki.
   Derslere geçelim. Söz bu kısım çok kısa sürecek. Dersler çok çok zor. (Demiştim kısa diye)
   Şimdi özel hayatıma geçelim. Gerçi özelimi burada paylaşmıyorum o yüzden bu bölümü de atlayalım.
   Twitter'ımı takip eden arkadaşlar bilirler hep aralarda hayatımda bir şeyin eksik olduğunu söylüyordum. Sonunda neyin eksik olduğunu buldum. Müzikmiş. Evet bugün dinleyince fark ettim. İnsan kafasını dağıtıyor gün içinde ya da gün sonunda veyahut ders çalışırken. Gerçi ders çalışırken kafayı dağıtmak değil toplamak lazım ama olsun. Müzik önemli diyorum.
   Şimdi günlerdir kurduğum bir hayali sizinle paylaşmak istiyorum. Bu yaz büte kalmazsam 3 ay, kalırsam 2 ay boyunca sabah 6'da kalkıp bir sandviç (bu kelimeyi de yazamadım ya bir insan düşünün ki hayatında hiç sandviç yazmamış??) hazırlayıp yürürken yiyeceğim. Peki nereye yürüyeceğim? Spor yapmaya. Cam Piramit'in oradaki parka. Yarım saat yürüdükten sonra spor aletleriyle spor yaparım (var ya hani belediyenin koyduğu aletler, genelde teyzelerimiz kullanmaya çalışıyor) daha sonra geçen sene 1 ay gittiğim (komiteden 25 alınca bırakmak zorunda kalmıştım :( )spor salonunda öğrendiğim bazı hareketleri yaparım.( mekik, bacak kaldırma sonra geri indirme vs.) Eee yorulmuş olurum diye düşünüyorum. Bir adet elma yerim. Elma çok sağlıklıdır, iyidir, yiyin. Bu arada insanları çok sevin ama çok çok sevin. Canınız yansa da sevin. Nereden geldik bu konuya ya neyse geri döneyim hayalime. Elmadan sonra deniz kenarına inip yarım saat kadar yüzmeyi düşünüyorum. Sonra da eve dönüp duş alıp uyurum. Haftanın birçok günü de kendimi tangoya vermeyi planlıyorum. Artık o hayatımın büyük bir bölümünü oluşturuyor. Benden iyi biri beni dansa kaldırdığında korkmayacak kadar iyi dans etmek istiyorum.
   Bu kadar ay yazmadın şimdi yazacakların bu kadar olmamalı dediğinizi duyar gibiyim. Söylemek istediğim çok şey var evet. Ama hayat işte söyleyemiyorum, söyletmiyorlar. Yine şaka yine üşendiğim için yazmıyorum. Kendinize çok dikkat edin. Havalar amma soğuk bu aralar. Adios...

Güvenmek ve Tango

   Güven şu dünyadaki en önemli şey değil midir? Kaç kişi sevmeden önce güvenir ki? Önce sevilir sonra mı güvenilir? Çevrenizdekilerden kaçına güveniyorsunuz? Bana sorarsanız şu aralar en çok güvendiğim kişi İsmail Boyacı. (Kendisi Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi birinci ve ikinci sınıflar hatta tüm dönemler tarafından tanınan, bilinen, yüzü görülmese bile çoğu kişi tarafından notları sevilerek çalışılan birisidir. Ben de kendisini hiç görmedim. Ama rivayetlere göre birinci sınıfı 3 kere okumuş, ikiyi de 2 kere. Sonraki sınıf ve stajlarını bilmiyorum ne yaptı. Kaçıncı sınıf olduğu bile bir muamma. Hala bitiremediğine eminim ama.)
   Eveeet İsmail'in fizyo, anatomi, biyokimya ve histo notlarını aldım. Eğer fotokopiye vermemiş olsaydı da kendi satsaydı şimdiye onu zengin etmiştim. Bütün notlarını toparladım, aldım. Tabii bir de bunun çalışması var. Aldım almasına ama çalışmaya zaman kalmadı. Şurada pratik sınavına kalmış 1 gün ben oturmuş video izliyorum. Daha histo komple duruyor. Anatomide kalp mi çalışsam larynx mi yoksa paranasal sinuslar mı? Peki ya akciğerler? İsmail Boyacı da bir yere kadar yani. Sağ olsun teorik için notları iyi gibi gözüküyor. Zaten 60 üstü almazsam bu komite onu dava ederim. Ne demek 60 alamamak? Ayın 31ine kadar en çok güvendiğim erkek o. Sadece onun notlarına güvenip Guyton (fizyo kitabı) bile bakmamayı düşünüyorum. Bunun bir nedeni de yetiştiremeyecek olmam. Bir kere de diyeyim ki "Ohooo sınava daha bir hafta var ama ben bütün konuları bitirdim.". İmkansız biliyorum ama insanın içinde bir umut yeşeriyor her daim.
   Bu arada asıl bomba haber tango derslerimin yeniden başlaması. Bugün orta seviye olarak ilk dersime girdim ve harikaydı. Hocalarımız mükemmel. Akın ve Gülşen Gökkaya (Kardeş değiller karı-kocalar. Bağzı arkadaşlarım "Belki kardeştirleeer!" gibi saçma bir söz ettiler de.) ikisi de harikalar. Çok radikal bir karar aldım derste. Evleneceğim kişi kesinlikle tango bilmeli. Bilmiyorsa bile biz nişanlıyken öğrensin çünkü tangosuz bir hayat gerçekten düşünemiyorum. O artık benim için bir tutku. Perşembe günkü başlangıç sınıfına da gitmeyi düşünüyorum. Kendimi her şekilde geliştirmek istiyorum. Belki günün birinde asistan bile olurum. Şimdiki asistanlarımızdan 2si tıp öğrencisi hem de 5. sınıflar. Gerçekten çok mutlu oldum. Tıp öğrencilerinin ders dışında da bir şeyler yapması beni her zaman gururlandırıyor. Zaten yapıyorlar ama böyle ileri derecelere gelmeleri çok güzel. Önümde güzel örnekler var. İlham almalıyım.
   Komiteye geri dönersek yarından sonra pratik sınavlarım var. Cuma gün de teorik. Ya nooooooluuuuur 60 üzeri alayım. Şimdi tüm okuyucularımdan bir dileğim var. Herkes bana dua etsin de sınavlarım iyi geçsin. Şimdiden teşekkürleer kendinize dikkat edin, henüz hasta olmayın çünkü ben daha doktor olmadımmm.
   Dipnot: Buraya da bir tango müziği bırakıyorum. Zamanınız varsa dinleyin derim. http://www.youtube.com/watch?v=1sbUnEUtZGc